W ramach XXX Ciechanowskiej Jesieni Poezji, w sobotę 11 października o godz. 12, Muzeum Romantyzmu zaprasza do Oranżerii na XXVII Spotkanie z Literaturą w Opinogórze.
Gościem będzie o. Wacław Oszajca – jezuita, poeta i publicysta, autor tomiku „zostaję”; laureat licznych nagród, odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Spotkanie poprowadzi dr Teresa Kaczorowska.
Termin i miejsce:
sobota, 11 października o godz. 12
Oranżeria Muzeum Romantyzmu
ul. Zygmunta Krasińskiego 9
06-406 Opinogóra Górna
Wstęp wolny.
Więcej o wydarzeniu: >TUTAJ<
O AUTORZE:
Wacław Oszajca SJ – ur. 1947 w Źwiartowie, ksiądz katolicki, jezuita, poeta, publicysta, emerytowany wykładowca akademicki. Pracował m.in. w Lublinie, Lubartowie, Łabuniach, Kaliszu, Gdyni, Poznaniu, Toruniu, Warszawie; od 2020 w Jastrzębiej Górze. W latach 80. przewodniczący Lubelskiego Komitetu Pomocy Internowanym i Represjonowanym. Autor ponad 20 książek poetyckich i eseistycznych oraz scenariuszy dla Teatru Polskiego Radia. Debiutował tomem wierszy „Zamysł” (Lublin 1979). W wydawnictwie „Iskry” ukazały się „Reszta większa od całości” (2003 – wybór z trzydziestolecia twórczości) oraz „Odwrócona perspektywa” (2009). Jego wiersze tłumaczono na kilkanaście języków. Stałe współpracuje m.in. z „Tygodnikiem Powszechnym”, „Akcentem”, „Więzią”, „Życiem Duchowym” i Polskim Radiem. Były redaktor naczelny miesięcznika społeczno-kulturalnego jezuitów „Przegląd Powszechny”. Współzałożyciel i członek rady programowej Wschodniej Fundacji Kultury „Akcent”. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień za twórczość literacką i aktywność społeczną, m.in. Odznakę Honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2011). Miłośnik pieszych wędrówek, zwłaszcza po Bieszczadach i Tatrach.
O KSIĄŻCE:
W próbach całościowego ogarnięcia świata najbardziej dojmującym dysonansem jest przeciwieństwo między życiem a śmiercią. Ale nie dla podmiotu mówiącego w tych utworach. Wyrażają one głęboko chrześcijańską pewność, że śmierć nie oznacza przejścia w niebyt. Moment „kiedy czas pogodzi się z przestrzenią” nie oznacza śmierci, oznacza tylko „zmianę sposobu bytowania”. A tych, którzy odchodzą […] zatrzymujemy w bezpośredniej bliskości, doświadczamy ich ciągłego współ-istnienia. Napięcie między przemijaniem a trwaniem, między zmianą a stałością, decyduje o wewnętrznej dynamice tej liryki.
Bogusław Wróblewski
